Piotr „Glaca” Mohamed, lat 33, lider Sweet Noise, urodził się w Rzeszowie, ale jako kilkulatek wyjechał do Afryki. Po powrocie długo musiał się przekonywać do muzyki innej niż AC/DC...
Twoja przygoda z polskim rockiem rozpoczęła się...?
...W momencie kiedy jako kilkunastoletni chłopak przyjechałem do Polski. Do klasy chodził ze mną taki chłopak, który był fanem, choć myślę, że można by rzec raczej fanatykiem Republiki. Był oczywiście popersem. Takim prawdziwy fan, na dobre i na złe. Uwielbiał teksty Ciechowskiego, przynosił nam je wszystkie, znał je na pamięć i wypisywał wszędzie, gdzie tylko się dało. Był też inny kolega, który teraz pracuje w radiu, również zagorzały fan tylko, że on przynosił nam inne bandy - Oddział Zamknięty czy Lady Pank. To były te rzeczy, których słuchałem w szkole, od tego się zaczęło. Byłem nawet parę razy na koncertach tych zespołów. Musze przyznać, że była to jakaś magia, te koncerty dawały moc, były potężne, gromadziły całą masę ludzi, wiele tysięcy ludzi. Niesamowita była energia jaką to wszystko niosło, zespoły niczym w transie i wypełnione po brzegi areny koncertowe.
Pamiętasz pierwszą płytę, którą kupiłeś?
To był z pewnością winyl, kupowałem wtedy wszystkie dostępne single, że nie jestem w stanie teraz sobie przypomnieć, który był pierwszy. Z Libii, skąd pochodzę, przywiozłem ze sobą AC/DC i The Beatles. Takiej muzyki słuchałem, więc dużo czasu minęło zanim się przekonałem do Republiki właśnie. Nie było to takie proste, bo nie było tam ściany gitarowej, która mi się podobała, ale „Nowe sytuacje” Republiki czy „Nocy Patrol” Maanamu, wszystkie te ważniejsze płyty miałem.
Czy to, że sam byłeś kiedyś fanem zaważyło na tym, że postanowiłeś znaleźć się na scenie?
Tak, z pewnością, ale nie polskie zespoły miały na to wpływ. Najważniejszym momentem w moim życiu było to jak ojciec przywiózł mi do Libii wspomniane przeze mnie płyty AC/DC. To było w ogóle dziwne miejsce, tam nie było radia, żadnych stacji telewizyjnych, które nadawałyby muzykę. To już wtedy postanowiłem, że tak mocno chce grać...
|
